Pero para que non pensedes que son unha completa nugallá, vou intentar xustificarme un pouco: a culpa é diso que dan en chamar Proceso de Boloña que, entre outras cousas, serve para que os universitarios non poidamos ter vida fóra da facultade. Supoño que a estas alturas case todo o mundo oíu falar del, aínda que ninguén sabe moi ben de que vai a cousa, xa que parece que non é preciso informarnos de algo que vén da UE, porque claro, iso é palabra de Deus…

Eu, despois de todo o que oín e lin nestes últimos anos, cheguei á conclusión de que a cousa non pinta nada ben. Suponse que a idea da que se parte é a de crear un Espazo Europeo de Educación Superior, de xeito que os diferentes sistemas educativos da UE sexan máis ou menos parecidos. Así evitaríase ter que andar homologando titulacións e, en teoría, sería máis fácil a mobilidade laboral dentro de Europa.

A idea, vista así, non parece mala de todo, pero a súa posta en práctica xa é outra cousa: por unha banda, suponse que para que nos sexa máis doado atopar traballo aos futuros titulados, habería que cambiar completamente o sistema para que na universidade se nos formase como lles interesa ás empresas. Isto, que pode parecer unha vantaxe, ao que realmente pode levar (e está levando) é a que sexan as empresas as que controlen as universidades, de xeito que se xa agora a forma de transmitir os coñecementos non é alá moi imparcial, imaxinádevos como pode ser a cousa se temos que escoitar nas aulas o que lles interesa ás multinacionais…

De tódolos xeitos, iso é o de menos, cun pouco de espírito crítico é un problema doado de atallar. O peor son os condenados créditos ECTS, que xa sufrimos moitos. Suponse que se trata de menos teoría e máis práctica, é dicir, chapar menos pero aprender a manexar os recursos que necesitemos. De novo estamos perante unha idea que non soa mal, pero na práctica é un absoluto desastre. En primeiro lugar, suponse que hai unha parte de traballo presencial e outra de non presencial, o que leva consigo unha redución das horas de clase, sen embargo na maioría dos casos impártense as horas de clase equivalentes ao número total de créditos e, ademais, tes que pasar media vida facendo traballos que che fan perder moito tempo sen gañar coñecementos ningúns. Non esquezamos tampouco que a asistencia a clase é obrigatoria para poder aprobar calquera materia, e se a iso lle sumamos que o profesorado non está en absoluto preparado para este sistema, imaxinádevos o que nos queda…

Todo isto, como é evidente, fai imposible que alguén poida estudar e traballar á vez, ademais as taxas non paran de subir e que a contía das bolsas segue sendo practicamente a mesma (e non teñas un mal ano que como non aprobes practicamente todo, alá vai a bolsa). E bo é que de momento aínda hai bolsas, porque despois serán créditos-bolsa, é dicir, xa estaremos endebedados desde que entremos na universidade. Conclusión? aquí só poderán estudar os que estean dispostos a traballar unha burrada tendo que pagar por iso, é dicir, os ricos. Se xa as universidades están agora baleiras abondo, dentro duns anos non quedará ninguén. Aínda que supoño que tampouco interesa que a xente estude…

Teño que recoñecer que eu aínda son dunha xeración que se foi zafando de todo isto e só sufro os ECTS parcialmente. Chéganme moito para estar estudando unha carreira de letras (que non é que as infravalore, pero non me quería ver nunha carreira técnica con créditos ECTS…) Por iso, porque sei que podía ser peor,  supoño que tampouco teño tanta escusa para non escribir. Así que será mellor que admita que son algo nugallá…

Esto todo ven a que acabo de ler en PortalLinux, que hai versión descargables da mesma.

Aquí teriades a páxina con todos os idiomas para descargar: http://static.wikipedia.org/downloads/2008-06/

Aquí en galego: http://static.wikipedia.org/downloads/2008-06/gl/wikipedia-gl-html.tar.7z

Aquí en español: http://static.wikipedia.org/downloads/2008-06/es/wikipedia-es-html.tar.7z

E como hoxe non teño nada interesante do que queixarme. Déixovos cun vídeo musical con unha canción de Metallica, Master of Puppets:

Ollo de Hal 9000

Quero felicitar a Mercedes Milá. Si, á paisana esa que presenta o programa cuxa imaxe está inspirada no ollo de HAL 9000 (Una odisea en el espacio). Sei que o programa é patético, degradante, humillante e incluso chungo. Pero chungo chungo. E esto escríbeo alguén que viu algo a 1ª edición -eu era novo, era a moda, quería integrarme….- e máis un anaco da presentación da 10ª temporada (o programa de onte).  Resulta que fun a un bar para cenar unha hamburguesa e para ver un anaco do partido Sporting – Barça. E ao rematar o partido puxeron directamente Gran Hermano, e que atopei? Unha tonta dicindo tonterías. Porque si, hainos moi tontos, pero para chegar á altura de Mercedes hai que entrenar.

Cal é o problema? Que non me gusta o programa, que a presentadora me cae mal, que os concursantes me parecen patéticos e que a xente que o ve ten moi pouco que facer na casa e menos libros nas estanterías (libros, internet, videoconsola, películas, outras canles sintonizadas….). Pero vamos a ver, o problema ven con que Milá intenta quedar de sábelo-todo, que aparenta saber máis ca ninguén e que non hai máis verdade ca súa. Pois como de GH non entendo, e francamente interesame entre moi pouco e nada apenas lle prestei atención hasta que en certo momento a presentadora dixo algo que non me lembro a que viña pero creo que era facendo referencia á posible fin do mundo dicindo algo máis ou menos así: “Cuando enciendan el colisionador de protones ese“.

Colisionador de protóns? Colisionador de protóns? Que pasa, que a señora periodista non le a prensa? Claro, como non falaron del en ningún periodico, en ningún blog nin en ningún programa televisivo non sabemos nin como se chama.

Si, sei que non está ben criticar a ignorancia allea, e menos rirse dela, pero eu non o suelo facer. Ese erro permitiríallo cometer a meu avó e máis ao teu nunha discusión mentres están sentados no banco á sombra do castiñeiro. Non sei, pero non creo que eles teñan esa media-obligación de saber o que é, nin incluso como se chama. Por que? Porque ninguén no seu entorno é quen de explicarllelo, nin teñen os medios suficientes como para sabelo. Pero suponse que alguén que está cara o público de esa maneira si que sería preciso que os tivese. Debería ler prensa e interesarse pola actualidade. E outro factor a ter en conta para manterlle o respeto a meu avo (ou de algún outro avó), é o feito de que cando estou preto del teño a sensación de poder aprender algo interesante ou útil. Pero esa sensación desaparece cada vez que acendo o televisor e aparece un programa casposo dos seráns da nosa querida televisión pública. Ou un programa de venres/sábado/domingo noite. Asique respeto, o xusto, posto que eles están faltando áo meu respeto faltandolle á miña intelixencia. E se me dicides que se tanta xente o ve por algo é, eu dígovos que a terra non é plana e xira arredor do sol!

Señora ex-periodista: Madure!! E para a próxima saiba que se denomina “Gran Colisionador de Hadróns. Que se eu intento cometer as mínimas faltas ortográficas posibles (que ainda así son moitas), vostede, tendo en conta que cobra por iso, debería manterse informada acerca do que fala.

Neste programa mostraron imaxes do Pazo de Baión (na fotografía), e falaron algo -moi pouco- de Oubiña. A moitos de vós soaravos este apelido, seguramente estaredes asociandoo cun dos maiores narcotraficantes galegos. A min, soar o que se di soar, soanme Laureano (Oubiña) e máis Sito Miñanco, e de momento, deses dous non paso.

Como me empezou a picar a curiosidade, decidín buscar un chisco por Google, e dín con unha biografía que aparecía na súa páxina web: www.laureanooubina.com que agora xa non está en activo, e pola cal era coñecido co alcume de “cibernarco”. Tras a lectura da mencionada -auto-biografía, mirei o resto das páxinas que lincaban cunha das poucas entrevistas concedidas. Aquí o link.

Pois tras ler esta entrevista e unha en El Mundo cheguei á conclusión de que o paisano padece un chisco de manía persecutoria, e que está obsesionado conque todo o mundo está en contra del.

Esta opinión é de alguén con escasos fundamentos que non ten nin puta idea do que alí aconteceu nin acontece.

Para rematar deixovos unha pregunta (copio e pego) e unha resposta onde subliño a parte a destacar, e onde teño que admitir que ten toda a razón:

Pregunta: ¿Cree vd. que estando lo más granado de lo que se conoce por capos de la droga en la cárcel, los grandes nombres, Charlines, Sito Miñanco, Vioque y vd. mismo presos, ello ha supuesto un descenso notable en el mercado de las diversas drogas?

Respuesta: Primero: aclarar que si soy capo de algo es de las ostias. El “capacico de las ostias” que dicen en Navarra. Reitero, yo estoy condenado única y exclusivamente por hachís, y le ruego a vd. que precise este extremo porque para mí es importante, aunque a las autoridades y demás que viven de esto no parezca interesarles los distingos. Sé positivamente que mucha gente no diferencia entre sustancias gracias a la desinformación oficial, y así les va, porque meten todo en el mismo saco. Pero no es igual. Insisto: el hachís no ha matado a nadie. Y el que no se diferencie este aspecto es una de las razones por las que los chavales no nos hacen caso en el resto. Si les decimos que el hachis es malo sin más y lo prueban y ven a gente de 60 años que llevan fumando toda la vida, incluso de su familia, a sus propios profes, etc. y se van a Marruecos de vacaciones y ven lo que ven, pues a falta de mejor información, piensan que con el resto pasa lo mismo y se tiran sin red.
Y en segundo lugar, el mercado está más abastecido que nunca, con mejor droga y más barata, otra cuestión es que para lavar este fracaso se utilice siempre a la trinidad de la piñata: Oubiña, Charlín y Miñanco. Les valemos igual para un roto que para un descosido, con nosotros tapan su fracaso interminable.

Light Bot é un xogo online en flash que consiste en marcarlle as instrucións ao robot ese para que consiga acender todas as luces.

Pois estes xogos sempre me acaban aburrindo ou acaban parecendome repetitivos e facilóns. Agás este, que agora mesmo me ten botando fume. Levo unhas duas horas mirando para unha pantalla e non a consigo pasar. É imposible… que mal me parece! Que frustración teño enriba. Que parvo me sinto!

Argsf!!! @#€%&=$!!!

Non a consigo pasar

Vin o xogo en Cgredan.

A verdade é que eu non tiña ningunha razón de peso para empezar con isto do blogue, pero cando Mardento mo propuxo aceptei sen saber moi ben por qué… O de que o outro día puido acabar o mundo e que dentro dun mes hai máis probabilidades de que pase, non é unha mala razón; pero de estar convencida de que me queda un mes de vida seguro que me daba por facer outras cousas antes ca un blog… Así que, insisto, estou aquí porque si.

Supoño que o xénero presentación estará pensado para presentarse. E claro, agora debería dicirvos algo de min, pero a verdade é que nin sei por onde comezar nin estou moi segura da obxectividade do que eu poida contar de  min mesma. Así que seguramente sexa preferible que me vaiades coñecendo a través do que vos vaia contando aquí.

E para presentación creo que xa vai chegando, que non é plan de cansarvos coa primeira entrada. Iso si, espero que, coma a Balteira de hai uns séculos, non deixe a ninguén indiferente, sexa para ben ou para mal.

Decidín comezar este blogue debido a unha experiencia preto da morte… esta experiencia tivo lugar o dia 10 deste mes, cando aló, preto de Xenebra “comezaron a poñer en marcha” o LHC -Gran colisionador de hadróns-. Que que é isto? Un couso moi grande, moi grande, moi grande! Capaz de recrear os momentos inmediatamente posteriores ao Chis-Pum -tradución libre de Big-Bang-. Como foron eses momentos? Non se sabe, e por ese motivo a xente temía que aparecese un burato negro capaz de engulir a terra, o sistema solar, ou mesmo o universo. Pero de momento, tal acontecemento non aconteceu. Haberá que esperar ao 21 de outubro para que comecen a colisionar partículas e agardar para ver que pasa.

E tendo en conta que esta é a presentación, creo que me fun polas pólas. Pois dicir que son estudante de algún tipo de enxeñería nalgunha universidade Galega -portuguesa, ou turca-, con moitas ganas de queixarse e algunhas menos de escribir -tedes que entender, que son moitas as de queixarse-.

A partir de aquí deduciredes os gustos que terá calquera estudante universitario medio: saír, beber, xogar ao tute, escoba, mus, poker, solitario e algunha que outra argallada mais. Como a música, o cine, a lectura -que non literatura-, deporte. E calquera cousa que se me poña diante e poida chamar a miña atención.

Pois para hoxe xa me despido. Agardo que vos resulte cando menos interesante este blogue e cheguedes a engancharvos a el, e que á súa vez eu tamén sexa dependente do mesmo.